Tenis Ziemny – Zasady, Przepisy i Punktacja


Tenis nazywany też białym sportem, to gra w piłkę dla 2 lub 4 graczy. Wariant dla 2 graczy nazywamy singlami, a wariant dla 4 graczy – deblami. Rozgrywane są również mieszane gry podwójne, w których w każdej parze gra jedna kobieta i jeden mężczyzna. Przeciwnicy stają naprzeciwko siebie, na prostokątnym boisku (korcie tenisowym) i próbują odbić piłkę tenisową rakietą, tak by przeciwnik nie mógł jej zwrócić lub wybije piłkę w out.

Historia

Gra wywodzi się ze średniowiecznej Francji, gdzie jest udokumentowana w 1275 roku pod nazwą jeu de la chasse (gra w gonitwę), ponieważ naśladowała łapanie ptaków w sieci. Praktykowany był głównie przez mnichów z rodzin szlacheckich jako substytut rozrywek rycerskich. Piłka była wbijana do bramki, która była broniona przez stronę serwisową (stąd słowo serwis). Grano na kortach klasztornych (z francuskiego: cour), stąd określenie kortu tenisowego jako boiska. Od XIV wieku sport ten był uprawiany na dworze królewskim, a w XV wieku wspomina się o pierwszych profesjonalnych meczach w Anglii, których wynik był obstawiany znacznymi sumami.

Skąd wzięła się punktacja w tenisie?

Punktacja w tenisie, która nadal dziś stosowana wywodzi się z hazardu. Za wygraną piłkę płacono piętnaście jednostek, a celem gry było zdobycie sześćdziesięciu – czyli kopy. Liczyły się więc 15:0, 30:0, 45:0 i cały gem. Jeśli obaj gracze mieli 45 punktów, brakowało im dwóch piłek do zwycięstwa (deux po francusku). Taki stan nazywany jest remisem (deuce). Zero w tenisie określane jest mianem miłości, zgodnie z powiedzeniem, że temu, kto nie wygrał żadnych pieniędzy pozostała jeszcze miłość. Później pochodzenie tej punktacji popadło w zapomnienie, a liczba 45 została zastąpiona prostszą 40.

Na początku grano dłonią

Pierwotnie grano gołą dłonią. Rakiety (od starofrancuskiego racachier, zwracać piłkę) weszły do użytku w XVI wieku. Fryzyjski sport narodowy keatsen również wywodzi się z tej samej podstawy słownej. Gra bez rakiet jest znana jako jeu de paume. W XIX wieku pojawił się i rozpowszechnił na całym świecie uproszczony, popularny wariant zwany lawn tennis, w którym oryginalne bramki zastąpiono liniami bazowymi, podczas gdy dla oryginalnej gry używano nazwy royal tennis, a później real tennis.

Pierwsze Igrzyska Olimpijskie z tenisem

W 1592 roku w Paryżu zostały spisane zasady francuskiej gry paume. Anglik Walter Clopton Wingfield zainspirowany tymi zasadami opatentował w 1875 roku grę zwaną tenisem. W lipcu 1877 roku na Wimbledonie odbyły się pierwsze mistrzostwa. Kolejne trzy wielkie turnieje odbywały się w Nowym Jorku (Flushing Meadows, od 1881), Melbourne, Australia (1905) i Paryżu (Roland Garros, 1925). Tenis znajdował się w programie Igrzysk Olimpijskich od 1896 roku aż do Igrzysk w 1924 roku, kiedy to zrezygnowano z niego, by powrócić na listę dyscyplin olimpijskich w 1988 roku. Międzynarodowa Federacja Tenisowa ILTF (od 1977 roku ITF) została założona w 1913 roku.

Tenis jest jedną z dyscyplin olimpijskich. Tenis rozwinął się w kilka podobnych dyscyplin sportowych rozgrywanych głównie pod dachem na specjalnych kortach, np. tenis halowy.

Zasady gry

  • Zawodnik nie może przebywać po stronie przeciwnika (nawet rakieta tenisowa nie może przejść przez siatkę na połowę przeciwnika)
  • Serwując, tenisista nie może przekroczyć linii i musi uderzyć piłkę i trafić na przeciwległe pole. Ma dwie próby podania.
  • Zawodnik musi umieścić piłkę na boisku podczas gry

Charakterystyka gry

Tenis jest bardzo elegancką grą w piłkę, w którą może grać dwóch lub czterech graczy. Do gry potrzebna jest rakieta tenisowa, piłka, kort tenisowy i siatka. Tenisiści mogą być w każdym wieku, wzrostu, wagi czy płci. Jednak na poziomie profesjonalnym mężczyźni i kobiety grają osobno, z wyjątkiem turniejów, w których mężczyzna i kobieta po każdej stronie grają przeciwko sobie w deblu. Taki dublet nazywany jest „mixed doubles” lub „mix”. Głównym zadaniem jest jak najlepszy powrót piłki na połowę boiska przeciwnika, tak aby przeciwnik w ogóle nie grał lub nie prowadził lub miał trudności z jej odbiciem. W porównaniu z innymi sportami tenis jest uprawiany z umiarkowaną intensywnością. Mecz może trwać kilkadziesiąt minut, może też trwać kilka godzin. Gra w tenisa rozwija siłę woli, determinację, umiejętność szybkiego osądu, poleganie na własnej gotowości fizycznej, myślenie taktyczne, zdolność koncentracji przez długi czas, a przede wszystkim wewnętrzny spokój.

Najczęstsze błędy w grze w tenisa

  • drugie podanie nie wylądowało w prostokącie do serwowania lub nie przeszło przez siatkę
  • piłka uderza o ziemię dwa razy, zanim zawodnik ją zagra
  • zawodnik wykonuje double-touch (uderzając piłkę, zawodnik celowo dotyka rakietę dwa razy) lub przenosi piłkę z rakietą
  • zawodnik dotyka piłką obiektu znajdującego się poza boiskiem (np. sufitu w sali)
  • zawodnik dotyka siatki (rakietą lub ciałem podczas wymiany)
  • zawodnik gra piłkę po stronie przeciwnika na boisku

System naliczania punktów

Jeśli gracz zdobędzie punkt, wynik wynosi 15:0; jeśli zdobędzie drugi punkt, wynik wynosi 30:0; jeśli zdobędzie trzeci punkt, wynik wynosi 40:0; jeśli zdobędzie czwarty punkt, wygrywa grę. Jeśli wynik jest 40:40, zwany „stanem”. Najbliższy punkt liczy się jako korzyść dla gracza, który go zdobył. Jeśli ten sam gracz zdobędzie kolejny punkt, wygrywa grę. Jeśli tego nie zrobi, znów jest „Stan”.

Gracz, który wygra co najmniej 6 gemów i ma przewagę co najmniej 2 gemów (np. 6:4 lub 7:5) wygrywa seta. W 1965 roku James Van Alen wymyślił następującą zasadę, by przyspieszyć grę: Przy stanie 6:6 rozgrywany jest ostatni gem seta, tzw. tiebreak.

Tiebreak

W nim serwowanie i strony kortu zmieniają się w specjalny sposób, a wygrywa go zawodnik, który zdobędzie w nim przynajmniej 7 punktów, prowadząc przynajmniej 2 punktami (np. 7:3 lub 10:8). Zwycięzca tiebreaka wygrywa seta 7:6. Tylko w ostatnim secie niektórych turniejów zasada tiebreaka jest pomijana lub tiebreak jest rozgrywany tylko przy remisach wyższych niż 6:6 (np. na Wimbledonie, od edycji 2019 tiebreak jest rozgrywany w ostatnim secie tylko przy stanie 12:12. Trwa do momentu aż można wygrać tego seta i tym samym prowadzić w całym meczu dwoma gemami, np. 10:8.

Najdłuzszy mecz tenisa w historii

Najdłuższy set do tej pory rozegrany został na Wimbledonie, pomiędzy Johnem Isnerem i Nicolasem Mahutem. Wygrał go John Isner (70:68). Cały mecz został rozegrany w ciągu 3 dni.

Cel gry w tenisie

Celem gry jest zdobycie wymaganej liczby setów przed przeciwnikiem. Mecz jest najczęściej rozgrywany do 2 wygranych setów (setów). Jednak organizator zawodów może zadecydować inaczej, w takim przypadku zawodnik musi wygrać 3 sety, by zwyciężyć, np. mężczyźni w turniejach Wielkiego Szlema lub meczach Pucharu Davisa.

W zasadach gry w tenisa istnieją inne dodatkowe metody obliczania punktacji. Np. gra bez przewagi, krótkie sety (do 4 gemów), tie-break lub tie-break królewski (do 10 punktów) zamiast decydującego seta przy stanie.

Przerwy

Zawsze przy zmianie stron (po każdych dwóch gemach z wyjątkiem pierwszego gema każdego seta – tylko zmiana stron) i na koniec seta (zwykle nieco dłuższa przerwa).

Kort tenisowy

Kort tenisowy ma kształt prostokąta i płaską powierzchnię. Ma 23,78 m długości i 8,23 m szerokości (dla debla kort ma 10,97 m szerokości). Kort jest przedzielony na środku siatką zawieszoną na wysokości 0,914 m (mierzonej na środku), na skraju kortu siatka ma wysokość 1,07 m. W grze podwójnej boczne przedłużenie kortu jest używane do gry.

Nawierzchnie kortów są różne, każda z nich pozwala na inną prędkość i wysokość odbijania się piłki oraz sposób poruszania się zawodników, co zmienia styl gry. Cztery najczęściej spotykane typy powierzchni to:

  • cegła – najczęściej czerwona (widziana np. na French Open), zielona (głównie w USA), niebieska (w 2012 roku na turnieju w Madrycie)
  • twarde nawierzchnie – np. beton (Australian Open), beton pokryty asfaltem (US Open),
  • trawa – typowa dla brytyjskiego Wimbledonu.
  • tartan – powierzchnia twarda

Rakieta tenisowa

Rakieta tenisowa musi być prosta i składa się ze sznurków naprzemiennie splecionych lub związanych i przymocowanych do ramy rakiety.

Całkowita długość rakiety nie może przekraczać 73,66 cm.
Rama rakiety nie może mieć całkowitej szerokości większej niż 31,75 cm.
Długość całkowita obszaru splotu nie może być większa niż 39,37 cm, a szerokość całkowita nie może być większa niż 29,21 cm.

Piłka tenisowa

Piłka musi mieć wszędzie taką samą powierzchnię zewnętrzną, składającą się z materiałowej osłony i koloru żółtego. Jeśli ma szwy, musi być bez szwów.
Prawidłowa piłka powinna odbić się o więcej niż 1,35 m i mniej niż 1,47 m, gdy zostanie upuszczona swobodnie na betonową podstawę z wysokości 2,54 m. Dostępne mogą być również kolorowe piłki treningowe.

Kamil

Od 2002 roku interesuje się zakładami bukmacherskimi. Wtedy właśnie postawiłem swój pierwszy kupon u naziemnego bukmachera. Zainteresowanie trwa do dziś dzień i obejmuje takie zagadnienia jak statystyki, prawdopodobieństwa, różnice w dyscyplinach sportu, wpływ czynników na wyniki meczów, jak również poszukiwanie błędów w kursach bukmacherskich.

AKTUALNE POSTY

Bukmacher.org | Wszystkie prawa zastrzeżone | 2022

Zawieranie zakładów na stronach internetowych firm, które nie posiadają licencji Ministerstwa Finansów na zawieranie zakładów bukmacherskich jest zabronione i grozi konsekwencjami prawnymi. Na terytorium Polski zakłady wzajemne mogą oferować jedynie te podmioty, które posiadają wymagane zezwolenie na urządzanie zakładów bukmacherskich. Serwis Bukmacher.org jest prowadzony w języku polskim i adresowany jest wyłącznie do polskojęzycznych odbiorców przebywających na terytorium, gdzie korzystanie z serwisów o tematyce gier hazardowych jest dozwolone.