Sporty Pożarnicze – Dyscypliny, Zasady, Zawody


Sport pożarniczy (czasem nazywany także sportem strażackim), jest dziedziną sportu ściśle związaną z jednostkami straży pożarnej, zwłaszcza ochotniczymi strażami pożarnymi, ale jest także częścią specjalnego treningu fizycznego członków regionalnych i pracowników zakładowych straży pożarnych. Corocznym punktem kulminacyjnym są Mistrzostwa Polski w Sporcie Pożarniczym, w których prawo startu uzyskuje się w wewnętrznych kwalifikacjach wstępnych w jednostkach straży pożarnej.

Dyscypliny

Dyscyplinami sportów pożarniczych są:

  • Wejście na czwarte piętro wieży treningowej przy pomocy drabiny hakowej
  • Atak ogniowy
  • Bieg na 100 m z przeszkodami
  • Sztafeta 4 × 100 m z płotkami
  • Bieg przedszkolaków 3km, młodszych uczniów 5-7 km, starszych i dorosłych 10km

Kategorie

Konkurs podzielony jest na kategorie w zależności od wieku uczestników. Najmłodsze dzieci w wieku od trzech do sześciu lat rywalizują na kursach przygotowawczych. Następnie uczniowie młodsi (6-11 lat), uczniowie starsi (11-15 lat). Następnie kategorie dzielą się na młodzież (14-18 lat) i osoby indywidualne, które dzielą się na młodsze (13-14 lat), średnie (15-16 lat) i starsze (17-18 lat). (Jeśli w SDH nie ma młodzieży, dzieci powyżej 15 roku życia mogą również startować w kategorii mężczyzn i kobiet)

Konkursy

W zawodach biorą udział zarówno członkowie ochotniczych straży pożarnych, jak i zawodowi strażacy. Oficjalne zasady wydawane przez Państwową Straż Pożarną.

Organizowane są różne lokalne zawody pucharowe (w ramach okręgów), które często są częścią regionalnej ligi strażackiej. Prestiżowymi zawodami jest tak zwana Ekstraliga oraz rundy progresywne od poziomu okręgów, przez rundy okręgowe i regionalne, aż po mistrzostwa kraju. Na poziomie międzynarodowym są to Mistrzostwa Europy, Olimpiada i Mistrzostwa Świata.

Szczegółowy opis uprawianych dyscyplin

Dwubój

Dyscyplina ta jest przeznaczona tylko dla kategorii młodzież – osoby indywidualne. Dany zawodnik przebiega sto metrów, podczas których musi przeskoczyć przez okno i nieść przenośną gaśnicę.

Bieg obronny

Dyscyplina ta jest częścią zawodów progresywnych dla dzieci (młodszych/starszych) i młodzieży. Na tor wyruszają 5-osobowe drużyny lub w przypadku młodzieży, pojedyncze osoby. Długość jest uzależniona od kategorii i organizatora i zależy od jego warunków.

  • Strzelanie z karabinka pneumatycznego, gdzie każdy zawodnik ma do dyspozycji 3 naboje na 3 kijach, młodszym w przeładowywaniu mogą pomóc sędziowie tej dyscypliny.
  • Zdrowie (kategorie dziecięce, bandażują rękę i kolano chustą, a następnie prowadzą/przenoszą „niepełnosprawnych” wokół stożka, juniorzy muszą nauczyć się różnych urazów dla każdego roku)
  • Topografia (znaczniki dzieci i młodzieży są różne, młodsza kategoria ma te same znaczniki co starsza, która ma kilka dodatkowych znaczników)
  • Znaki ochrony przeciwpożarowej (przypisanie znaku do narzędzia)
  • Orientacja na mapie (juniorzy muszą umieścić sygnalizator we właściwym rogu mapy i ustawić go w linii, seniorzy wyznaczają dodatkowo namiar, młodzież biegnie kawałek trasy zgodnie z namiarami)
  • Gaszenie pożarów (członkowie drużyny muszą poznać nazwy gaśnic oraz dowiedzieć się, co gaszą, a czego nie, w przypadku juniorów lista jest bardziej rozbudowana)
  • Węzły (dotyczy tylko kategorii dziecięcej – węzeł żeglarski, węzeł opływowy, skracanie, łącznik płaski, węzeł stolarski)
  • Próby POZ (dotyczy tylko młodzieży – w niektórych okręgach część imprezy poborowej odbywającej się jesienią, gdzie indziej część rundy wiosennej).
  • Przy każdej kontroli każdy członek drużyny oprócz nauki o zdrowiu wyciąga jedno pytanie/zakaz/znaczek. Za każdą błędną odpowiedź (nieprawidłowe wykonanie zadania, pominięcie bloków) do czasu przejazdu dodawane są minuty karne.

Atak ogniowy

Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, zobacz także artykuł Atak Ognia.
Atak ogniowy jest najbardziej rozpowszechnioną dyscypliną w sporcie pożarniczym. Polega on na użyciu 2 ssawek, kosza ssawnego, pompy (PS12 sprinkler), węży (2xB 4xC – dla kobiet, 3xB, 4xC dla mężczyzn), streamerów i dystrybutora. Drużyna musi uformować dwa strumienie atakujące i dostarczyć wodę do dwóch celów oddalonych od „bazy” zazwyczaj o 70 lub 90 metrów (w zależności od kategorii, w której drużyna startuje). Po spryskaniu 10 litrami wody (około 25 sekund) lub upuszczeniu sygnalizatora (poniżej 20 sekund), zegar zatrzymuje się i określany jest ostateczny czas próby.

100 m przez płotki

Długość trasy (od startu do mety) wynosi 100 m, szerokość trasy 2,5 m. W odległości 23 m od startu, na środku toru umieszczona jest bariera o szerokości 2 m i wysokości 2 m (juniorska i pośrednia 1,7 m). Za tą przeszkodą zawodnik umieszcza dwa węże C-52 mm o długości 20 m. Dziesięć metrów za wężami zaczyna się trampolina z belki o długości 2 m i szerokości 25 cm. Takie same wymiary ma również most biegowy. Sama belka ma 8 m długości, 18 cm szerokości i 1,2 m wysokości (0,8 m dla juniorów i średniozaawansowanych). W odległości 25 m przed bramką wyznacza się miejsce na umieszczenie rozdzielacza.

Zawodnik zajmuje pozycję na starcie, po starcie pokonuje przeszkodę, chwyta węże i rozwija je na końcu równoważni, przebiega przez równoważnię, biegnie od równoważni za linią graniczną do właściwego biegu, łączy węże, łączy je z rozdzielaczem za pomocą jednego półsprzęgu. Podłącza linię odrzutową i biegnie przez cel. Nie odłączy on streamline’a, dopóki nie zostanie do tego poinstruowany przez sędziego mety. Zamiast płotka, kobiety i juniorzy pokonują niską barierę (4 cm grubości, 70 cm wysokości, 1,8 do 2 m szerokości) i mniejszą belkę (18 cm szerokości, 8 m długości, 0,8 m wysokości) niż juniorzy i mężczyźni.

Węże te mają inne półzłącza niż 60 m, są to tzw. rotary. Zarówno wąż, jak i streamery mają określoną wagę i długość. Wąż powinien ważyć 0,5 kg i mieć długość co najmniej 25 cm, wąż powinien ważyć 2,5 kg. Każdy ma dwie próby i najlepsza z nich zostaje zapisana.

Sztafeta 4 × 100 m z płotkami

Długość toru wynosi 400 metrów, a szerokość 2,5 metra. Strumień jest używany jako pałeczka sztafetowa.

Mężczyźni mają do dyspozycji domek zbudowany 30 metrów od linii startu, który zawodnik pokonuje za pomocą drabiny, z którą biegnie. Następnie biegną 70 metrów do miejsca przekazania sztafety, gdzie kolejny członek drużyny biegnie 50 metrów i pokonuje barierę o wysokości 2 metrów, po czym biegną dalej 50 metrów do kolejnego miejsca przekazania sztafety, gdzie przekazują pałeczkę członkowi, który podnosi dwa węże sztafetowe, i przekracza belkę 25 metrów od miejsca przekazania, po zbiegnięciu w dół belki rozłącza węże, łączy ze sobą półzłącza, umieszcza kolejne złącze na przygotowanym rozdzielaczu i podłącza ostatni koniec do linii odrzutowej, po czym biegnie 30 metrów, rozłącza ją w miejscu rozłączenia i przekazuje ostatniemu członkowi. Tutaj członek drużyny chwyta przenośną gaśnicę 20 metrów po przekazaniu i niesie ją po torze przez 30 metrów, po czym odkłada ją na matę, po czym biegnie 50 metrów do mety i zatrzymuje czas.

Kobiety muszą przeskoczyć przez okno na pierwszym odcinku. Kolejna samica po przebiegnięciu 50 metrów przekracza niską barierę (4 cm grubości, 70 cm wysokości, 1,8 do 2 metrów szerokości). Odcinki trzeci i czwarty są takie same jak dla mężczyzn, ale kobiety mają niższą belkę.

Wejście na 4 piętro wieży treningowej

Jest to prawdopodobnie najbardziej atrakcyjna dla widzów dyscyplina w sportach pożarniczych. Wejście na czwarte piętro wieży treningowej jest bardzo wymagającą dyscypliną, łączącą eksplozywną siłę ramion z koordynacją nóg. Dlatego mogą w nim startować tylko zawodowi strażacy. Zawodnik musi wspiąć się na wysokość prawie 11 metrów.

Konstrukcja czteropiętrowej wieży treningowej składa się z metalowych profili wyłożonych od frontu deskami, w których okna znajdują się na drugim, trzecim i czwartym piętrze. Parapet okna na drugim piętrze ma wysokość 4,25 m, a odległości pomiędzy parapetami na drugim, trzecim i czwartym piętrze wynoszą 3,3 m. Podłoga czwartego piętra znajduje się więc na wysokości 10,85 m. Podczas wykonywania tej dyscypliny, ze względów bezpieczeństwa, pod wieżą umieszcza się podkładkę zabezpieczającą. Ciężar drabiny hakowej powinien wynosić co najmniej 8,5 kg.

Zawodnik z drabiną jednohakową w ręku startuje z odległości 32,25 m od wieży treningowej. Trzymana drabinka może wystawać ponad linię startu, jeśli wymaga tego zawodnik. Ręce zawodnika mogą wychodzić poza linię startu tak długo, jak długo dotykają tylko drabinki. Start może być niski lub wysoki, przy czym przy starcie wysokim drabinka dotyka ziemi. Po starcie zawodnik biegnie z drabinką do wieży, zawiesza ją na płycie parapetowej okna drugiego piętra wieży treningowej, wspina się na nią, siada na płycie parapetowej, zawiesza drabinkę na trzecie piętro, wspina się na nią, siada na płycie parapetowej, zawiesza drabinkę na czwarte piętro i wspina się na nią. Eksperyment zostaje zakończony, gdy zawodnik dotknie obiema stopami podłogi na czwartym piętrze wieży treningowej.

Kamil

Od 2002 roku interesuje się zakładami bukmacherskimi. Wtedy właśnie postawiłem swój pierwszy kupon u naziemnego bukmachera. Zainteresowanie trwa do dziś dzień i obejmuje takie zagadnienia jak statystyki, prawdopodobieństwa, różnice w dyscyplinach sportu, wpływ czynników na wyniki meczów, jak również poszukiwanie błędów w kursach bukmacherskich.

AKTUALNE POSTY

Bukmacher.org | Wszystkie prawa zastrzeżone | 2022

Zawieranie zakładów na stronach internetowych firm, które nie posiadają licencji Ministerstwa Finansów na zawieranie zakładów bukmacherskich jest zabronione i grozi konsekwencjami prawnymi. Na terytorium Polski zakłady wzajemne mogą oferować jedynie te podmioty, które posiadają wymagane zezwolenie na urządzanie zakładów bukmacherskich. Serwis Bukmacher.org jest prowadzony w języku polskim i adresowany jest wyłącznie do polskojęzycznych odbiorców przebywających na terytorium, gdzie korzystanie z serwisów o tematyce gier hazardowych jest dozwolone.