Skok Wzwyż – Zasady, Techniki i Rekordziści


Skok wzwyż jest dyscypliną lekkoatletyczną. Zawodnicy skaczą nad poziomą poprzeczką umieszczoną na stojakach, które pozwalają zmierzyć dokładnie, na jakiej wysokości poprzeczka jest umieszczona. Zawodnicy odbijają się zawsze tylko jedną nogą (niedozwolone jest wykonywanie salta, obrotów lub innych elementów akrobatycznych nad poprzeczką). Wyniki mierzone są w centymetrach, a poprzeczka jest stopniowo podnoszona (zwykle o dwa lub trzy centymetry) podczas zawodów. Granica ekstraklasy wynosi około 230 cm dla mężczyzn i 200 cm dla kobiet.

Przebieg i zasady konkursu

Podczas zawodów poprzeczka jest umieszczona na początku stosunkowo nisko i stopniowo podnosi się. Na każdym kolejnym okrążeniu poprzeczka jest zwykle o 3 lub 5 cm wyższa, ale przynajmniej o 2 cm. Każdy zawodnik może wybrać wysokość, z której rozpocznie skakanie. Jednak gdy poprzeczka zostanie ustawiona na określonej wysokości, żaden zawodnik nie może poprosić o jej obniżenie. Kiedy zawodnik zaczyna skakać, w każdej kolejnej rundzie może zdecydować, czy chce spróbować pokonać poprzeczkę na ustalonej wysokości.

Zawodnik może pominąć skok na właśnie wyznaczoną wysokość. Jeśli nie uda mu się pokonać poprzeczki, może również pominąć kolejne skoki korygujące na tej wysokości i wykorzystać próby na wyższej wysokości. Jeśli zawodnikowi nie uda się przeskoczyć poprzeczki trzy razy z rzędu, zostaje wyeliminowany z zawodów. Zawodnik, który pokona poprzeczkę na największej wysokości, zostaje zwycięzcą. Jeśli dwóch lub więcej zawodników pokona poprzeczkę na tej samej wysokości, wygrywa zawodnik z najmniejszą liczbą nieudanych prób na ostatniej pokonanej wysokości. Jeśli więcej niż jeden zawodnik ma taką samą liczbę nieudanych prób na ostatniej pokonywanej wysokości, decyduje liczba nieudanych prób w całych zawodach.

Jeśli na podstawie którejkolwiek z tych zasad nie można wyłonić zwycięzcy, przeprowadza się tie-break. Podczas zsiadania każdy zawodnik ma tylko jedną próbę na danej wysokości. Pierwsza nie pominięta wysokość jest punktem wyjścia. Zwycięzcą jest ten, kto pokona poprzeczkę. Jeśli wszyscy zawodnicy zawiodą, drążek zostaje opuszczony na wysokość ostatniego skoku. Jeśli dwóch lub więcej zawodników odniesie sukces, poprzeczka jest podnoszona na kolejną, następną wysokość. Trwa to tak długo, aż jeden z zawodników osiągnie wysokość, której nie osiągnął nikt inny.

Technika skoku

Obecnie istnieje pięć technik skoku.

Nożyce

Zawodnik przeskakuje przez poprzeczkę ze stopami ustawionymi pionowo do podłoża. To znaczy wyskakuje w powietrze w pozycji stojącej, gdzie podcina nogi w tej samej pozycji (nogę odbijającą stawia przed nogą słabszą) i w ten sposób dostaje się za poprzeczkę.

Obrotowa

Skaczący, po wybiciu nogi zamachowej (ala nożyce), przetacza swoje ciało nad poprzeczką i „nurkuje” za nią. Styl 1920s-1940s – ostatni użytkownik I. Balasova (Rumunia)

Naturalna

Styl zataczający bokiem – po wybiciu nogi zamachowej skaczący kładzie się na drążku, podaje go w bok i w tym samym czasie wplata zgiętą nogę wykroczną między drążek a ciało (styl używany w latach 1930-1950, zanikł w latach 1960)

Przerzutowa

Skok, w którym zawodnik przekracza poprzeczkę, przetaczając swoje ciało z brzuchem tuż nad poprzeczką, a jego słabsza noga (wahadłowa) mija płotek jako pierwsza. Następnie, poprzez obrót tułowia wzdłuż osi podłużnej, przenosi większość ciężaru ciała i umieszcza drugą nogę (odbicie) za drążkiem, przykucniętą w kolanie. Styl dominujący od lat 50-tych do 70-tych.

Flop

Wyraźnie dominujący styl od końca lat 70-tych do chwili obecnej. Po raz pierwszy został wykonany na arenie międzynarodowej podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku w 1968 roku przez Amerykanina Richarda Fosbury’ego i od jego nazwiska jest czasem nazywany klapą Fosbury’ego. Jest to technika, w której zawodnik odbija się od swojej silniejszej nogi, robi salto w powietrzu, tak aby wykonać salto w tył.

Rekordy Świata

Mężczyźni (stadion)

Kubańczyk Javier Sotomayor oddał najwięcej skoków (17) powyżej granicy 240 cm. Od 5 sierpnia 2000 roku, kiedy to rosyjski Wiaczesław Woronin przekroczył ten pułap minęło prawie 14 lat. Potem w 2014 roku inni zawodnicy przekroczyli ten pułap aż pięć razy.

Kobiety (stadion)

Dla kobiet 200 cm jest uważane za magiczną wysokość, ale około 40 kobiet przekroczyło ten limit . Pierwszą była Niemka Rosemarie Ackermann 26 sierpnia 1977 roku w Berlinie. Rekord świata i Europy pochodzi z 30 sierpnia 1987 roku, kiedy to Bułgarka Stefka Kostadinova skoczyła 209 cm podczas Mistrzostw Świata w Rzymie. Barierę 206 cm przekroczyło w sumie siedem zawodniczek. 205 cm skoczyły Tamara Bykova, Heike Henkel, Inga Babakova i Tia Hellebaut.

Mężczyźni (halowe)

Halowy rekord mężczyzn należy od 1989 roku do Kubańczyka Javiera Sotomayora i wynosi 243 cm.

Kobiety (halowe)

Halowy rekord należał do Niemki Heike Henkel przez prawie 14 lat, dopóki Szwedka Kajsa Bergqvist nie pobiła go o 1 cm w 2006 roku. W sumie pięć kobiet zdołało przekroczyć granicę 205 cm w hali. Amerykanka Coleen Sommer po raz pierwszy złamała granicę dwóch metrów w hali 13 lutego 1982 roku w Ottawie.

Kamil

Od 2002 roku interesuje się zakładami bukmacherskimi. Wtedy właśnie postawiłem swój pierwszy kupon u naziemnego bukmachera. Zainteresowanie trwa do dziś dzień i obejmuje takie zagadnienia jak statystyki, prawdopodobieństwa, różnice w dyscyplinach sportu, wpływ czynników na wyniki meczów, jak również poszukiwanie błędów w kursach bukmacherskich.

AKTUALNE POSTY

Bukmacher.org | Wszystkie prawa zastrzeżone | 2022

Zawieranie zakładów na stronach internetowych firm, które nie posiadają licencji Ministerstwa Finansów na zawieranie zakładów bukmacherskich jest zabronione i grozi konsekwencjami prawnymi. Na terytorium Polski zakłady wzajemne mogą oferować jedynie te podmioty, które posiadają wymagane zezwolenie na urządzanie zakładów bukmacherskich. Serwis Bukmacher.org jest prowadzony w języku polskim i adresowany jest wyłącznie do polskojęzycznych odbiorców przebywających na terytorium, gdzie korzystanie z serwisów o tematyce gier hazardowych jest dozwolone.