Sambo – Zasady Sztuki Walki i Jej Geneza


Sambo lub sombo to pierwotnie system walki (samoobrony) oparty na japońskim systemie walki Jiu-Jitsu, francuskim boksie (savate) i tradycyjnych stylach zapaśniczych republik Związku Radzieckiego. Powstał na przełomie lat 20-tych i 30-tych XX wieku w Związku Radzieckim jako system szkolenia bojowego Armii Czerwonej. Techniki sambistyczne z walki w parterze są wykorzystywane w profesjonalnym MMA. Ich największym promotorem był fenomenalny rosyjski zapaśnik Fiodor Jemieljanienko. Sambo jest również znane w niektórych krajach jako sport grapplingowy w formie zapasów w kamizelkach. W nowoczesnym ujęciu odmiana sambo znana jest również jako sport walki oparty na wojskowym treningu bojowym.

Skąd wzięła się nazwa Sambo

Sambo jest skrótem od rosyjskiego terminu „samoshchita bez oruzhiya” (samoobrona bez broni) lub według Anatolija Charalampiewa, „samoshchita i borba” (samoobrona i zapasy). W rzeczywistości system walki sambo wykorzystuje również techniki walki nożem lub bronią palną.

W świecie zachodnim, a zwłaszcza w świecie anglosaskim termin sambo jest zastępowany słowem sombo. Wynika to z mylnego znaczenia słowa sambo, które odnosi się do niegodnego określenia osoby ciemnoskórej.

Geneza powstania tej sztuki walki

Założycielem Sambo jest Wasilij Oszczepkow (1893-1937) pochodzący z wyspy Sachalin. Osierocony w wieku 11 lat został wysłany do szkoły z internatem (seminarium prawosławne) w Tokio w 1908 roku po powrocie południowej części Sachalinu do Japonii po wojnie rosyjsko-japońskiej. W Tokio poznał judo na zajęciach wychowania fizycznego i kontynuował naukę w Kodokanie pod okiem Sensei Okamoto. W 1913 roku jako czwarty „zachodni” judoka otrzymał czarny pas. Po ukończeniu studiów wyjechał z Tokio do Mandżurii, gdzie pracował jako tłumacz dla rosyjskiej armii carskiej. W czasie I wojny światowej mieszkał we Władywostoku, gdzie uczył zainteresowanych systemu walki Jiu-Jitsu.

Po rewolucji październikowej w 1917 roku opowiedział się po stronie Białej Armii jako mieszkaniec Władywostoku, ale około 1920 roku został zarejestrowany jako współpracownik Armii Czerwonej. Po zajęciu Władywostoku przez Armię Czerwoną w 1922 roku mieszkał na Sachalinie, a w połowie lat 20. w Japonii jako szpieg. Po kompromitacji w połowie lat dwudziestych został zmuszony do powrotu. W 1926 roku prowadził we Władywostoku seminaria sztuk walki wraz z angielskim specjalistą od boksu (boxing) i francuskim ekspertem od boksu (savate) Piotrem Azantczewskim. Wśród ich pierwszych ćwiczących była wybitna postać w historii sambo, Fiodor Żamkow.

W 1927 roku pracował jako tłumacz w Nowosybirsku, gdzie opublikował w gazecie wojskowej artykuł o japońskim systemie walki jujutsu połączonym z boksem (były to głównie techniki kopnięć savate) i z różnymi rodzajami broni. W artykule polecał swój system walki do szkolenia żołnierzy. W 1928 roku zaimponował radzieckiemu dowództwu wojskowemu swoimi podopiecznymi na moskiewskiej Spartakiadzie, a od 1929 roku szkolił się jako instruktor sztuk walki w CSKA Moskwa. W 1931 roku opublikował metodykę szkolenia bojowego dla Armii Czerwonej bez i z bronią (nóż, karabin Mosin-Nagant). W tym samym roku tworzy wraz z innymi specjalistami podręcznik cywilnej gotowości na wypadek wojny, zatytułowany „Gotov k trudu i oborone” (GTO).

W tym samym okresie współpracuje z Instytutem Wychowania Fizycznego i Sportu, gdzie szkoli przyszłych instruktorów zapasów do prowadzenia zajęć judo dla dzieci i młodzieży w szkolnych klubach. Jednym z kursantów i przyszłych instruktorów był w 1934 roku Anatolij Charałapiew. Policja była również zainteresowana judo jako sztuką walki bez przemocy. Tutaj jednak Oszczepkow natrafił na mur, gdy zainteresował się wprowadzeniem swojego systemu walki do sił tajnej policji. Radziecka tajna policja miała już ustalony system walki sambo stworzony przez Wiktora Spiridonowa. Ten oryginalny system walki sambo opierał się na jiu-jitsu połączonym z zapasami i boksem.

Problem z sambo Spiridona polegał na jego niedoskonałym opanowaniu technik jiu-jitsu. Spiridonow nauczył się tych technik z „zachodnich” książek i nie sprostał systemowi walki Oscepka. Spiridonow miał jednak wielkie powiązania z dowództwem tajnej policji i dzięki różnym intrygom i zmowom utrzymał swoje sambo jako główny system treningowy policji. Nie na długo jednak; w połowie lat trzydziestych Fiodor Żamkow został głównym instruktorem wyszkolenia sowieckiej tajnej policji. Wiktor Spiridonow został zmuszony do odejścia, a system walki Oszczepko zaczął przenikać do metodycznego szkolenia przyszłych agentów tajnej policji.

W 1935 roku w ZSRR zaczęto organizować turnieje judo dla dzieci i młodzieży według zasad z 1933 roku. W tym okresie w Związku Radzieckim nastąpił ogólny rozkwit sportu. Judo jako sport miało niewiele wspólnego z judo nauczanym w Japonii. Był on o wiele bardziej podobny do freestyle wrestlingu, a termin judo nie był nawet używany w Leningradzie w tamtym czasie. Zapasy odbywały się w kategoriach wagowych, w kostiumie zwanym kurta, w butach zapaśniczych itd. Techniki judo Oszczepkowa wywarły wpływ na te regiony Związku Radzieckiego, w których przetrwały lokalne tradycyjne zapasy (Gruzja, Armenia, Mołdawia, Azja Środkowa, Jakucja itd.) Każdy z tych regionów wniósł do Oshchepkov Judo swoje własne cechy charakterystyczne. Techniki nożne z gruzińskich tradycyjnych zapasów chidaoba zostały w tym judo w znacznym stopniu zasymilowane.

Punkt zwrotny w rozwoju Oszczepko Judo nastąpił w 1937 roku, kiedy Japonia najechała na Chiny, a Związek Radziecki w odpowiedzi na tę agresję zaprzestał nauczania Judo w szkołach. W październiku tego samego roku Wasilij Oszczepkow został aresztowany za zdradę i zmarł w więzieniu na serce kilka dni później w wieku 44 lat. Po odtajnieniu dokumentów w latach 90-tych w jego aktach brakowało dokumentów, które potwierdzałyby jego zdradę.

Sambo na arenie międzynarodowej

International Wrestling Federation (FILA) wzięła pod swoje skrzydła sambo w 1968 roku. W 1973 roku po Mistrzostwach Świata w Zapasach w stylu wolnym, po raz pierwszy odbyły się Mistrzostwa Świata w Sambo. W 1985 roku działacze pod przewodnictwem Hiszpana Fernando Comte założyli własną federację FIAS. Przeżyła ona kryzys po upadku Związku Radzieckiego w 1991 roku. Francuska sekcja FMS oderwała się od FIAS i przyłączyły się do niej niektóre kraje byłego Związku Radzieckiego (Kaukaz, kraje bałtyckie).

Sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu w 1993 roku, kiedy FIAS podzielił się na Zachodni (USA) i Wschodni (Rosja) i tym samym stracił członkostwo w parasolowej organizacji federacji sportowych GAISF. W 2002 roku GAISF przyjęła „wschodni” FIAS z powrotem. W rezultacie w 2005 roku zachodni FIAS zasymilował się z powrotem z International Wrestling Federation. W 2007 roku International Wrestling Federation zastąpiła sambo wrestling grapplingiem, a Wschodni FIAS stał się jedyną federacją, która organizuje sambo wrestling. Obok sambo wrestlingu w nowym tysiącleciu powstała sportowa wersja sambo bojowego, która podąża za trendem czasu. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w republikach postsowieckich pojawiły się inne sporty walki, a zainteresowanie sambo wrestlingiem spadło.

Sambo sportowe

Sambo sportowe zostało podzielone na dwie dyscypliny sportowe:

  • Sambo zapaśnicze
  • Freestyle sambo
  • Sambo bojowe

Sambo zapaśnicze

Sambo wrestlingowe ma długą historię. Pojawia się już w latach 30-tych XX wieku pod nazwą freestyle. Największy rozkwit przeżyła w czasie II wojny światowej. Od lat 70-tych zyskuje na znaczeniu na scenie międzynarodowej. Oprócz Związku Radzieckiego zainteresowanie tym sportem wykazały Mongolia, Bułgaria, Japonia, Francja, Wielka Brytania, Hiszpania, Holandia, Włochy i Stany Zjednoczone Ameryki. Powodem zainteresowania były metody treningowe stosowane przez radzieckich sportowców w olimpijskiej dyscyplinie judo. Obecnie poza byłymi republikami Związku Radzieckiego nie ma zainteresowania sambo jako dyscypliną sportową. Oprócz wyżej wymienionych krajów, tylko Bułgaria i Mongolia utrzymują najwyższy poziom tego sportu.

Sambo zapaśnicze jest pod wieloma względami podobne do sportu judo. Głównym celem jest wykorzystanie chwytu do sprowadzenia przeciwnika na ziemię w pozycji poddańczej.

Różnice między samo a Judo

Główną różnicą między sambo a judo jest strój i pole gry. Sambiści nie walczą boso jak judocy, noszą buty nazywane różnie w zależności od regionu – sambofkas, sambetkas, borcovkas. Zamiast judogi (kimona) noszą kamizelkę zwaną kurta, a zamiast spodni krótkie spodenki. Kurta jest bardziej przylegająca (mniejsza) niż judogi i zmusza sambo do trzymania przeciwnika bliżej ciała. Sambiści walczą na ringu zapaśniczym, który jest bardziej miękki niż tatami do judo, stąd ich różne sposoby wykonywania technik.

Główną różnicą między judo a sambo są techniki, które są dozwolone lub zabronione. W sambo, w przeciwieństwie do judo, przeciwnik nie może być duszony. W sambo kończyny dolne mogą być zablokowane, w judo tylko staw łokciowy.

Połączenie tych dwóch stylów jest obecnie trudne ze względu na różne zasady walki. Nie zawsze tak było. Do 2010 roku zasady judo były bardziej przystępne, a zawodnicy sambo mieli przewagę nad zawodnikami judo ze względu na większą praktyczność.

Freestyle sambo

Freestyle sambo to amerykańska odmiana sambo zapaśniczego, która dopuszcza niektóre techniki zabronione w sambo zapaśniczym. Są to przede wszystkim duszenia i niektóre techniki grapplingowe, na które nie pozwala sambo wrestling. Freestyle sambo służy przede wszystkim jako baza dla profesjonalnego wrestlingu.

Sambo bojowe (combat)

Combat sambo to sport walki, który powstał na przełomie tysiącleci na bazie systemu walki sambo stosowanego przez wojsko i policję w krajach postsowieckich. Combat sambo, jak każda dyscyplina sportowa, dba przede wszystkim o bezpieczeństwo walczących. Wrestlerzy chronią swoje wrażliwe miejsca ochraniaczami. Sambo bojowe jest praktykowane w zawodowym wrestlingu. Najczęściej w prestiżowym MMA.

Organizacje międzynarodowe

Międzynarodowa Federacja Sambo (FIAS) jest organizacją parasolową dla sportu sambo. Głównym celem tej federacji jest wprowadzenie sambo do programu Letnich Igrzysk Olimpijskich. Cel ten nie został jednak osiągnięty z powodu skomplikowanej sytuacji politycznej i sporów pomiędzy różnymi federacjami narodowymi.

FIAS jest głównym organizatorem Mistrzostw Świata w Sambo i Combat Sambo. Poszczególne federacje kontynentalne nadal organizują swoje własne mistrzostwa kontynentalne. Europejskie turnieje są zarządzane przez Europejską Federację Sambo (ESF), która co roku organizuje Mistrzostwa Europy w Sambo Zapaśniczym i Mistrzostwa Europy w Sambo Bojowym.

Sambo wrestling był w programie Igrzysk Światowych w 1985 i 1993 roku. W 2013 roku była częścią Uniwersjady w Kazaniu.

Kamil

Od 2002 roku interesuje się zakładami bukmacherskimi. Wtedy właśnie postawiłem swój pierwszy kupon u naziemnego bukmachera. Zainteresowanie trwa do dziś dzień i obejmuje takie zagadnienia jak statystyki, prawdopodobieństwa, różnice w dyscyplinach sportu, wpływ czynników na wyniki meczów, jak również poszukiwanie błędów w kursach bukmacherskich.

AKTUALNE POSTY

Bukmacher.org | Wszystkie prawa zastrzeżone | 2022

Zawieranie zakładów na stronach internetowych firm, które nie posiadają licencji Ministerstwa Finansów na zawieranie zakładów bukmacherskich jest zabronione i grozi konsekwencjami prawnymi. Na terytorium Polski zakłady wzajemne mogą oferować jedynie te podmioty, które posiadają wymagane zezwolenie na urządzanie zakładów bukmacherskich. Serwis Bukmacher.org jest prowadzony w języku polskim i adresowany jest wyłącznie do polskojęzycznych odbiorców przebywających na terytorium, gdzie korzystanie z serwisów o tematyce gier hazardowych jest dozwolone.