Kendo – Strój, Techniki, Turnieje oraz Historia


Kendo to japońska sztuka walki mieczem. Kendo rozwinęło pod koniec XIX i na początku XX wieku z syntezy kilku starożytnych szkół walki mieczem, kenjutsu.

Praktyka kendo dzieli się na dwa obszary – shinai kendo, praktykę pełnego kontaktu z mieczem treningowym shinai i ochronnym strojem „bogu” oraz kendo kata – praktykę walki przy użyciu z góry określonych zestawów ruchów z użyciem prawdziwych lub drewnianych mieczy. Kendo obejmuje również zapasy czyli po japońsku shiai.

Cel kendo i cel jego praktykowania

Celem kendo jest kształtowanie charakteru człowieka poprzez stosowanie zasad katany (japońskiego miecza).

Celem kendo jest

Kształtować umysł i ciało,
Kultywować silnego ducha
i poprzez właściwą i precyzyjną praktykę
dążenie do doskonałości w sztuce kendo,
czcić ludzką dobroć i honor,
odnosić się do innych z uczciwością i
zawsze starać się doskonalić siebie.
W ten sposób będzie można
kochać swój kraj i społeczeństwo,
przyczyniać się do rozwoju kultury i
promować pokój i szczęście wśród ludzi

Koncepcja i cele Kendo, All Japan Kendo Federation, 1975

Współczesne kendo powstało pod koniec XIX i na początku XX wieku poprzez syntezę i standaryzację kilku starych szkół. Dzisiejsze kendo wykorzystuje dwie metody treningowe – ćwiczenia kata z użyciem drewnianych bokkenów lub prawdziwych mieczy oraz ćwiczenia kontaktowe (shinai kendo) z bambusowymi shinai i ochraniaczami. Obie te metody mają swoje korzenie w starych szkołach (kenjutsu), z których wywodzi się kendo.

Na czym polega Kendo

Kendo zawiera wiele technik cięć i uderzeń, postaw, różnych rodzajów pracy stóp, różnych technik ofensywnych i defensywnych, kontr technik i innych. Wykorzystuje rozstawienie, wyczucie czasu i wiele innych koncepcji i metod, które praktykujący kendo stopniowo poznają i doskonalą poprzez różnego rodzaju ćwiczenia. Program szkolenia jest wszechstronny i adept stopniowo przechodzi od elementów podstawowych do bardziej zaawansowanych. Trening ciała przeplata się z treningiem mentalnym.

Kendo to nie tylko sztuka walki, to także część tradycyjnej kultury o historycznych korzeniach. Dlatego elementy dotyczące moralności, filozofii i etykiety są również częścią szkolenia.

Celem dzisiejszego kendo jest przede wszystkim wychowanie człowieka oraz trening jego ciała i umysłu. Trening kendo jest długotrwały i trwa całe życie. Kendo harmonijnie rozwija człowieka zarówno fizycznie, jak i przede wszystkim psychicznie w duchu filozofii budo.

Stare japońskie przysłowie mówi: „Jeśli chcesz być dobrym szermierzem, musisz być dobrym człowiekiem”.

Ta mądrość zawiera właśnie powód, dla którego praktykujemy kendo w czasach, gdy nie ma praktycznego powodu by używać mieczy.

Trening Kendo

Zwykły trening obejmuje kendo kata i pełnokontaktowe ćwiczenia shinai kendo. Shinaj kendo czyli ćwiczenie z pomocą sprzętu ochronnego zajmuje większość czasu podczas treningu. Obejmuje ona głównie:

  • praktyka postawy, praca stóp/ruchy, suburi (bezkontaktowa praktyka uderzeń bez prawdziwego przeciwnika), praktyka podstawowych uderzeń i punktów – nazywane zbiorczo kihon
  • różne ćwiczenia treningowe full-contact jako sekwencje ataków i technik (kirikaeshi, uchikomigeiko, kakarigeiko, itd.).
  • praktyka technik ofensywnych i defensywnych technik przeciwdziałania (shikake-waza i yoji-waza).
  • wolne sparingi (jigeiko)
  • shiai (turnieje, zawody)
  • inne elementy i różne ćwiczenia specjalne

Kendo kata polega na ćwiczeniu formacji bojowych czyli pojedynków pomiędzy parami zawodników kendo według określonego scenariusza, bez użycia ochraniaczy z drewnianymi mieczami bokuto lub czasami także z prawdziwymi metalowymi mieczami.

Historia kendo

Jego początki sięgają XII wieku, kiedy to w Japonii powstała kasta wojowniczych samurajów. Dla samurajów sztuka walki mieczem była przywilejem, cnotą i warunkiem przetrwania. Walka mieczem nazywana była kenjutsu (dosłownie „sztuka miecza”). Istniało kilkaset szkół kenjutsu – Ryuha – z których wiele przetrwało do dziś i nadal jest nauczanych. Główną metodą nauczania w tych szkołach były kata – symulowane walki albo w formie jednoosobowej przeciwko wyimaginowanym przeciwnikom albo częściej dwóch adeptów walczących ze sobą (kata kendo są również wykonywane w tej formie).

Samuraje

Samuraje ćwiczyli sztukę władania mieczem od wczesnego dzieciństwa przez całe życie, a ówcześni mistrzowie dążyli do doskonalenia techniki. Samuraje ćwiczyli używając drewnianych lub prawdziwych mieczy, ale kiedy ćwiczyli z partnerem taki trening był niebezpieczny i pozwalał tylko na prowadzenie cięcia lub celowania bez kontaktu lub z lekkim kontaktem. Od około XVIII wieku, po zakończeniu okresu wojen, nastał okres względnego pokoju i walki na miecze osłabły. Niektórzy ówcześni mistrzowie uważali, że samo ćwiczenie kata nie jest już wystarczające, a trening zaczyna tracić swój realizm.

Praktyki w stroju ochronnym

Wprowadzili więc do treningu nowy element – wyposażenie ochronne w postaci bogu i bambusowego miecza shinai. Umożliwiło to trening i symulację walki z użyciem prawdziwej broni bez ryzyka zranienia – pozwalając tym samym na wprowadzenie treningu full-contact i swobodnych „sparingów”. Ten styl treningu uzupełniał trening kata i stopniowo rozprzestrzeniał się i został zaadoptowany przez wiele Ryuha w ich programach nauczania. W połowie XIX wieku broń i sprzęt zostały udoskonalone do dzisiejszej postaci.

Po obaleniu szogunatu i przejściu do nowoczesnego społeczeństwa nastąpił upadek i utrata zainteresowania starymi szkołami. Pojawiła się potrzeba stworzenia nowego standardu sztuki walki mieczem, który mógłby być nauczany w szkołach podstawowych i średnich (a przez to i wśród ogółu społeczeństwa) przyczyniając się w ten sposób do fizycznego i psychicznego rozwoju dzieci i dorosłych. Komitet złożony z mistrzów starych szkół zjednoczył więc różne style i szkoły, a w latach 1910-1912 stworzył standaryzowaną sztukę walki kendo, która szybko stała się bardzo popularna w społeczeństwie. Społeczeństwo, a później cały świat, mogło czerpać z duchowego dziedzictwa starożytnych samurajów.

Zakazana sztuka walki

Po II wojnie światowej pokonana Japonia znalazła się pod administracją aliantów, którzy zakazali uprawiania sztuk walki, ponieważ były one wykorzystywane przez militarystyczny reżim do podsycania nacjonalizmu. Kendo zostało więc zakazane. Na jego miejsce wprowadzono na pewien czas „usportowioną” i w oczach administracji alianckiej „politycznie akceptowalną” wersję shinai-kyo będącą swoistą mieszanką kendo i europejskiej szermierki sportowej. W 1952 roku powstała jednak Ogólnojapońska Federacja Kendo (Zen Nihon Kendo Remnei) i odrodziło się na nowo.

Sojusznicy byli przekonani, że kendo nie jest już zagrożeniem dla społeczeństwa, a może być dla niego wartością. Kendo zostało ponownie wprowadzone do szkół i stało się najczęściej praktykowaną sztuką walki w Japonii (obok judo i sumo).

Sprzęt

W Kendo używa się głównie bambusowego miecza treningowego shinai, który składa się z 4 grotów połączonych skórzanymi elementami. Wraz z shinai używany jest sprzęt ochronny bogu – składa się on z męskiego hełmu, rękawic kote, ochraniacza tułowia dō i ochraniacza bioder tare. Do ćwiczenia kata używa się również drewnianego bokken (bokuto) lub prawdziwego metalowego miecza (zazwyczaj o tępym ostrzu – habiki). Zawodnicy kendo ubrani są w płaszcz keiko-gi i szerokie spodnie hakama, zwykle ciemnoniebieskie (indygo), czasem także białe lub czarne.

Zapasy kendo

Zapasy kendo nazywane są shiai lub także jigeiko. Shiai odbywa się na ringu zapaśniczym shiai-jojo, który jest określonym kwadratem (może być prostokątem) o krawędzi od 9 do 11 metrów z zaznaczonym środkiem i krawędziami. Walczący starają się trafić przeciwnika poprzez cięcie lub dźgnięcie w odpowiedni sposób, aby zdobyć punkt – ippon. Wygrywa ten, komu uda się zdobyć dwa ippony lub kto po upływie limitu czasu prowadzi jednym ipponem („1:0”).

Mecz kontrolowany jest przez trzech sędziów, głównego shushina i dwóch fukushinów. Sędziowie przede wszystkim czuwają nad prawidłowym zachowaniem i przestrzeganiem zasad, udzielają ostrzeżeń i uznają prawidłowe trafienia oraz przyznają ippony. Sędziowie komunikują się między sobą za pomocą sygnałów flagowych (shimpan-ki, czerwona i biała). Aby trafienie w kendo zostało uznane za ważne, musi być wykonane w ważnym punkcie trafienia:

  • mężczyźni (głowa) – ważnym obszarem uderzenia jest cała górna część głowy, mniej więcej od skroni do skroni.
  • kote (przedramię)
  • dó (tułów)
  • tsuki (dźgnięcie w gardło/klatkę piersiową)

Jednak samo uderzenie nie wystarczy. Aby było ważne (yuko-datocu) musi być wykonane z wystarczającą siłą z towarzyszeniem kiai (rozwinięcie, duch walki), prawidłowej postawy, użycia ostatniej jednej trzeciej ostrza shinai (monouchi) z prawidłową orientacją ostrza. Prawidłowe trafienie musi zostać uznane przez co najmniej dwóch z trzech sędziów. Sędziowie pełnią tu rolę nauczycieli, którzy rozpoznając dobre uderzenia i nie rozpoznając złych, wychowują zawodników kendo do właściwego podejścia do kendo i do dobrej techniki.

Turnieje Kendo

Istnieje kilka formuł turniejów. Rozgrywane są turnieje otwarte, czasem także w osobnych kategoriach dla różnych grup wiekowych, stopni, osobnych kategorii dla mężczyzn i kobiet. Organizowane są również turnieje dla drużyn (dantai shiai).

Ważne jest, aby powiedzieć, że mecze i turnieje są narzędziem treningu kendo, a nie jego celem. Liczba wygranych meczów nie jest prawdziwą miarą sukcesu w kendo. Pełnią one ważną funkcję jako część procesu uczenia się wraz z innymi formami treningu kendo.

Stopnie w kendo

Na początku XX wieku w kendo zaczęto używać stopni. Wyróżnia się stopnie uczniowskie kyu – oraz kolejne stopnie mistrzowskie dan. Stopnie te nie są w żaden sposób widocznie oznaczone, tak jak to jest na przykład z kolorowymi pasami w judo.

Stopień zaawansowania jest od szóstego do pierwszego kyu, a następnie od pierwszego do ósmego dan.

Próby Kyu składają się zazwyczaj z demonstracji podstawowych elementów, takich jak postawy, praca stóp i przysiady. Dla wyższych kyu także techniki ofensywne i defensywne, shiai (zapasy) i kata kendo. Wszystkie one są oceniane przez odpowiednią komisję, która składa się z egzaminatorów zgodnie z zasadami.

Egzaminy na stopnie Kedno

Egzaminy na dan są regulowane przez przepisy Międzynarodowej Federacji Kendo. Przyznawane są stopnie od pierwszego do ósmego dan. Zwykle potrzeba od 2 do 5 lat praktyki zanim osiągnie się pierwszy dan. Egzaminy na dan składają się z pojedynku i kata kendo przed komisją egzaminacyjną. Na stopnie niższe również test pisemny, a na stopnie wyższe esej na dany temat.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, pierwszy dan nie oznacza żadnego „mistrzostwa”, jest to raczej akceptowalne opanowanie poziomu początkowego – „oficjalnego początkującego”. Instruktor prowadzący swoich uczniów powinien mieć co najmniej 3 dan, ale prawdziwy poziom nauczyciela to zazwyczaj poziom od 6 dan wzwyż.

Oprócz stopni kyu i dan używa się również tytułów shogō – dla nauczycieli (stopnie instruktorskie). Podlegają one również wymagającemu egzaminowi.
Te stopnie to:

  • Renshi (錬士)
  • Kyoshi (教士)
  • Hanshi (範士)

Przed przystąpieniem do egzaminu na renshi wymagany jest minimum 6-ty dan.

Kendo kata

Nihon (Nippon) kendo kata – to ćwiczenie w parach, w którym każdy ruch jest z góry określony. Kata to oryginalny, stary sposób ćwiczenia walki mieczem, tradycja tego typu ćwiczeń w Japonii wyprzedza ćwiczenia kontaktowe z bronią treningową i sprzętem ochronnym. Jest to symulowany pojedynek, w którym jeden atakuje – uchidachi, mając rolę nauczyciela, a drugi broni się używając techniki i wygrywa – shidachi, w roli ucznia. Kata praktykuje się używając drewnianych mieczy bokuto lub prawdziwych metalowych, zazwyczaj o tępej krawędzi.

Kata uzupełniają ćwiczenia shinai, których użycie jest w niektórych przypadkach inne niż w przypadku prawdziwego miecza. Dzięki kata powinniśmy uświadomić sobie podstawowe zasady walki mieczem i wprowadzić je do praktyki. Można też powiedzieć, że kata łączą shinai kendo z techniką prawdziwego miecza.

W kendo istnieje 7 technik walki mieczem długim (tachi no kata) i 3 kata z mieczem długim kontra miecz krótki (kodachi no kata).

Od 2002 roku istnieje nowy zestaw kata o nazwie Bokuto ni joru kendo kihon waza keiko hō. Zastosowanie podstawowych technik kendo z użyciem bokuto, który zawiera 9 zestawów z atakami podstawowymi / wielokrotnymi oraz z technikami ofensywnymi i defensywnymi. Techniki te są łatwe do przeniesienia na praktykę z shinai oraz z bogu i z powrotem, nawet dla zupełnie początkującego.

Kendo na świecie

Kendo znajduje się pod parasolem Międzynarodowej Federacji Kendo (FIK, International Kendo Federation), która zrzesza organizacje kendo z poszczególnych krajów. Od 1970 roku FIK organizuje również co trzy lata Mistrzostwa Świata w Kendo. Organizacje krajów europejskich zrzeszone są w Europejskiej Federacji Kendo (EKF), która co roku organizuje Mistrzostwa Europy z przerwą w roku Mistrzostw Świata. W Czechach organizacją parasolową jest Polski Związek Kendo.

Kamil

Od 2002 roku interesuje się zakładami bukmacherskimi. Wtedy właśnie postawiłem swój pierwszy kupon u naziemnego bukmachera. Zainteresowanie trwa do dziś dzień i obejmuje takie zagadnienia jak statystyki, prawdopodobieństwa, różnice w dyscyplinach sportu, wpływ czynników na wyniki meczów, jak również poszukiwanie błędów w kursach bukmacherskich.

AKTUALNE POSTY

Bukmacher.org | Wszystkie prawa zastrzeżone | 2022

Zawieranie zakładów na stronach internetowych firm, które nie posiadają licencji Ministerstwa Finansów na zawieranie zakładów bukmacherskich jest zabronione i grozi konsekwencjami prawnymi. Na terytorium Polski zakłady wzajemne mogą oferować jedynie te podmioty, które posiadają wymagane zezwolenie na urządzanie zakładów bukmacherskich. Serwis Bukmacher.org jest prowadzony w języku polskim i adresowany jest wyłącznie do polskojęzycznych odbiorców przebywających na terytorium, gdzie korzystanie z serwisów o tematyce gier hazardowych jest dozwolone.