Drift – Zawody, Techniki Jazdy i Tuning Samochodów


Drifting jest specyficzną gałęzią sportów motorowych. Polega na kontrolowanym poślizgu nadsterownym. Pierwszy raz pojawił się w górach Japonii, później zyskał wielu fanów i zaczęto organizować nielegalne wyścigi. W dzisiejszych czasach drifting jest bardzo popularny i legalny. Odbywa się wiele światowych wyścigów.

Samochód odpowiedni do tego stylu jazdy powinien mieć silnik o odpowiednim momencie obrotowym, napęd na tylne koła i samoblokujący się mechanizm różnicowy. Jeśli chodzi o marki, to drifting często odbywa się na różnych typach BMW, Nissanach Silviach (S13, S14, S15 czasami S12), Mazdach RX-7, Toyotach czy Hondach NSX.

Historia driftingu

Drifting narodził się w połowie lat 60-tych w Japonii w nielegalnych wyścigach zwanych touge, które odbywały się na krętych górskich drogach. Chodziło o to, by jak najszybciej przejechać wyznaczony odcinek, a drift służył do blokowania przeciwnika. Stopniowo dodawano techniki rajdowe, aby upewnić się, że zakręty można pokonywać bez zbytniej straty czasu, a jednocześnie uzyskać jak najlepszy efekt.

Od wielu lat zawodnicy sportów motorowych używają nadsterowności, np. na torze płaskim, w autocrossie czy w rajdach. Pierwsi zawodnicy Grand Prix, tacy jak Tazio Nuvolari, używali techniki driftu na wszystkich czterech kołach. Znalazł też swoje zastosowanie w jeździe sprawnościowej i innych jazdach pokazowych.

Nowoczesny drifting stał się popularny jako technika wyścigowa w All Japan Touring Car Championship trzydzieści lat temu. Legenda motocykli Kunimitsu Takahashi (Kunimitsu Takahashi), który przerzucił się na wyścigi samochodowe, był przede wszystkim twórcą driftu jako techniki jazdy w latach 70-tych. Słynął z tego, że z dużą prędkością przecinał wierzchołek (punkt zakrętu, w którym samochód jest najbliżej wewnętrznej strony), a następnie driftował przez zakręt, by utrzymać wysoką prędkość na jego końcu. W ten sposób zdobył kilka tytułów mistrzowskich i rzeszę fanów, którzy cieszyli się spektaklem palenia opon. Gdy tylko zawodowi drifterzy w Japonii zaczęli driftować, uliczni rajdowcy musieli zrobić to samo.

Techniki driftingu Takahashiego zrobiły największe wrażenie na zawodniku wyścigów ulicznych Keiichi Tsuchiya. Tsuchiya zaczął ćwiczyć te techniki na górskich drogach Japonii i szybko zdobył podziw kierowców. W 1977 roku kilka magazynów motoryzacyjnych i firm tuningowych zgodziło się wyprodukować filmy przedstawiające techniki driftingu Tsuchiyi. Znany jako Plusby, filmik stał się hitem i zainspirował wielu dzisiejszych drifterów. W 1988 roku razem z założycielem i redaktorem naczelnym magazynu Option, Dejiro Inada, zorganizowali pierwszy wyścig specjalnie dla driftingu. Cuccia również jeździł tym stylem po każdym zakręcie toru wyścigowego w pobliżu miasta Cukuba.

Zawody

Zawody są oceniane na podstawie linii, prędkości podejścia, prędkości samochodu w dryfie, kąta odchylenia i innych czynników. Linia musi zawierać właściwy utwór, który zwykle jest wcześniej zapowiadany przez sędziów. Czynnik ten opiera się na wielu rzeczach, takich jak ilość dymu, jak blisko ściany lub oznaczonego punktu znajduje się samochód, a także na reakcji publiczności.

Konkurs podzielony jest na dwie części. Pierwszy z nich nazywa się Tansō (jazda solo), gdzie kierowcy (lub drifterzy) indywidualnie driftują przed komisją sędziowską. Ta część często odbywa się na dzień przed finałem.

Finały to biegi tandemowe, zwane Tsuisō (biegi pościgowe), w których dwóch zawodników znajduje się na torze w tym samym czasie, a oprócz wyżej wymienionych parametrów oceniana jest także siła nacisku wywierana przez drugiego zawodnika na pierwszego. Zwycięzcą jest zawodnik, który jest w stanie jechać blisko za (lub obok) swojego przeciwnika; zawodnik, który wyprzedzi w dryfie ma znaczącą przewagę punktową.

Pierwszy amerykański wyścig

Jeden z pierwszych wyścigów poza Japonią odbył się w 1996 roku na torze Willow Springs Raceway w Kalifornii. Jego organizatorem był japoński magazyn Option, a uczestnikami Rhys Millen i Bryan Norris. Po tym wydarzeniu w Ameryce Północnej, Australii i Europie dosłownie eksplodowała fala zainteresowania driftem. Jeden z pierwszych wyścigów w Europie odbył się w 2002 roku i został zorganizowany przez klub driftingowy OPT w Turweston. Klub stworzył mistrzostwa pod nazwą D1UK, ale z powodów biznesowych musiał porzucić nazwy D1 i Option.

D1 Grand Prix

D1 Grand Prix narodziło się w 2001 roku. Inicjatorami byli Daijiro Inada, założyciel magazynu Option i Tokyo Motor Show oraz zawodowy kierowca Keiichi Tsuchiya. To właśnie dla tych dwóch panów drifting jest obecnie starannie organizowany na całym świecie, a niezależne wyścigi odbywają się w Japonii, USA, Malezji, Nowej Zelandii i Wielkiej Brytanii. Oprócz wydarzeń narodowych istnieje seria Grand Prix D1, która obejmuje wszystkie kraje D1 i gromadzi kierowców wszystkich możliwych i niemożliwych narodowości.

Najważniejsze zawody na świecie

Drifting rozwinął się w sport wyczynowy, w którym kierowcy startują w samochodach z napędem na tylną oś i zdobywają punkty od jury, które przyznaje je na podstawie wielu okoliczności. Najważniejsze zawody to jak przed chwilą napisałem wyżej D1 Grand Prix w Japonii, ale także Formula D w USA, King of Europe i British Drift Championship w Europie, World Drift Series w Chinach, Formula Drift Asia w Malezji/Singapurze/Tajlandii/Indonezji oraz NZ Drift Series w Nowej Zelandii.

Techniki jazdy czyli jak driftować

Przy ciągłym skręcie kół osi napędzanej tył samochodu jest odchylony od kierunku jazdy, a na to odchylenie kierowca ma wpływ albo za pomocą pedału gazu (dodając lub odejmując, może osiągnąć większy lub mniejszy kąt odchylenia, podczas gdy kierownica jest cały czas „w obrysie”) albo przez częściowe zaciągnięcie hamulca ręcznego (używanego głównie do wywołania poślizgu przy dużej prędkości).

Najlepsze samochody do driftu

Zazwyczaj do driftu używane są lekkie lub średnie samochody typu coupe lub sedan z napędem na tylne lub wszystkie koła. Używane są również samochody rajdowe 4×4 przerobione na napęd na tylne koła. Należą do nich na przykład BMW serii 3, BMW serii 5, BMW serii 6, Ford Sierra, Mazda RX-7, Mitsubishi Lancer Evolution, Nissan 180SX, Nissan 200SX, Nissan 240SX, Nissan Skyline, Nissan 350Z, Nissan Silvia, Subaru Impreza, Toyota AE86, Toyota Soarer, Toyota Chaser czy Toyota Altezza.

Tuning samochodu do driftu

Samochody do driftu przechodzą specjalne modyfikacje. Oto najważniejsze elementy.

Układ napędowy

Prawidłowy mechaniczny, samoblokujący mechanizm różnicowy jest uważany za główny element samochodów driftowych. Wszystkie inne modyfikacje są drugorzędne. Drifterzy, którzy nie muszą używać samoblokującego mechanizmu różnicowego, mogą używać przyspawanego mechanizmu.

Sprzęgła w samochodach do driftu są bardzo mocne, ceramiczne lub wielopłytkowe. Głównie ze względu na ich trwałość, a także pozwalają na użycie techniki driftu zwanej „kopnięciem sprzęgła”, aby wyważyć samochód. Silne bloki silników i skrzyń biegów gwarantują długą pracę.

Wnętrze

Ze względu na dużą siłę boczną wywieraną na driftera podczas driftu, drifterzy używają siedzeń „kubełkowych” i wielopunktowych pasów bezpieczeństwa (cztero- do sześciopunktowych). Kierownica jest zazwyczaj stosunkowo mała, wydłużona i idealnie okrągła. Bezpiecznik hamulca ręcznego jest zwykle usuwany, a dla większej siły hamowania stosuje się hydrauliczny mechanizm hamulca ręcznego. Wielu drifterów używa dodatkowych urządzeń pomiarowych, które monitorują np. ciśnienie doładowania turbosprężarki, ciśnienie oleju, temperaturę oleju, temperaturę spalin itp.

Kamil

Od 2002 roku interesuje się zakładami bukmacherskimi. Wtedy właśnie postawiłem swój pierwszy kupon u naziemnego bukmachera. Zainteresowanie trwa do dziś dzień i obejmuje takie zagadnienia jak statystyki, prawdopodobieństwa, różnice w dyscyplinach sportu, wpływ czynników na wyniki meczów, jak również poszukiwanie błędów w kursach bukmacherskich.

AKTUALNE POSTY

Bukmacher.org | Wszystkie prawa zastrzeżone | 2022

Zawieranie zakładów na stronach internetowych firm, które nie posiadają licencji Ministerstwa Finansów na zawieranie zakładów bukmacherskich jest zabronione i grozi konsekwencjami prawnymi. Na terytorium Polski zakłady wzajemne mogą oferować jedynie te podmioty, które posiadają wymagane zezwolenie na urządzanie zakładów bukmacherskich. Serwis Bukmacher.org jest prowadzony w języku polskim i adresowany jest wyłącznie do polskojęzycznych odbiorców przebywających na terytorium, gdzie korzystanie z serwisów o tematyce gier hazardowych jest dozwolone.